In a Time of War, We Choose Community. We Refuse the Logic of Inevitability.

العربية • עברית ↓

We woke up yesterday morning once again to the reality of war - a war imposed on all of us because of the whims of tyrants and wealthy power-holders, people for whom we are, at best, a secondary consideration and, at worst, an obstacle. For much of Jewish society in Israel, this war is often framed as a natural disaster - something to simply accept. Hardly anyone is asking the urgent questions that must be asked: What are the goals of this war? Why is it considered so necessary? And if there was such a “brilliant” victory over Iran less than a year ago - how are we here again?

As usual, civilians have been abandoned. No lessons have been learned, because civilians are not the priority. Your teachers, too, are navigating a difficult reality of running to crowded public shelters dozens of times a day. Those who can are trying to find temporary refuge with family members who live farther away and have protected spaces in their homes - but not everyone can, and our hearts are with them.

Our hearts are also with Palestinians in the West Bank, who continue to endure ongoing ethnic cleansing and extreme violence. Now, under the cover of war, additional restrictions have been imposed on their freedom of movement through prolonged checkpoint closures and the prevention of travel between cities across the West Bank. Our fear is that amid the cheers of the extremists in Washington and Jerusalem, their cries will go unheard.

We will continue to stand with one another, especially in these difficult times. We have never given up - not during the pandemic, not on October 7th, not during the genocide that followed, not during the first unnecessary war with Iran, and not now. This is only the second day of the war, and yesterday shook us all deeply - but already this morning we regrouped, reached out to one another, and made sure everyone is managing as best as possible.

At TINAU we continue to work despite the challenges, committed to maintaining a supportive space for our learning community - especially in times like these.

Learning updates:

• Online classes will continue as scheduled.

• All in-person classes are moving to Zoom until further notice.

• Classes will begin on time unless the teacher must immediately move to a shelter.

• In case of a siren during class, the lesson will pause and resume when possible.

• All classes are recorded, so missed material can be completed.

• Any class canceled due to the situation will be rescheduled, as usual.

A reminder that our next semester is scheduled to begin on April 12 as planned. We encourage you to maintain as much normalcy as possible and to register for the course you intended to join - including in-person courses. No matter what happens between now and then (and much can happen), we will find a solution. We need you with us now - to keep teaching, learning, and working.

We are here, and we continue. We do not have the privilege of giving up, and we know you don’t either. In the coming days, we will work to create community spaces where we can find comfort and strength together.

It may feel right now as if the darkness has swallowed everything - but our connections, our care for one another, and the enduring human desire for freedom and safety will continue to carry us forward.

We will keep teaching and learning, keep speaking, and keep building the language we need to create a better reality.

---

استيقظنا صباح أمس مرة أخرى على واقع حرب. حرب لم نخترها، بل فُرضت علينا جميعًا بفعل نزوات الطغاة وأصحاب رؤوس الأموال، أناسٍ نُعَدّ بالنسبة إليهم شأنًا ثانويًا في أفضل الأحوال، وعقبةً في أسوأها. في الخطاب السائد داخل المجتمع اليهودي في إسرائيل، تُقدَّم هذه الحرب على أنها كارثة طبيعية لا مفرّ منها، كعاصفة يجب تقبّلها لا مساءلتها. لكن قلّة فقط تطرح الأسئلة الضرورية فعلًا:

ما الهدف من هذه الحرب؟من المستفيد منها؟وإذا قيل لنا قبل أقل من عام إن “نصرًا حاسمًا” قد تحقق في مواجهة إيران، فكيف نجد أنفسنا اليوم في الدائرة ذاتها من جديد؟

كالعادة، يُترك المدنيون لمصيرهم. لا دروس تُستخلص، لأن حياة المدنيين ليست أولوية في حسابات السلطة. معلماتكنّ أيضًا يعشن هذا الواقع القاسي: ركض متكرر إلى ملاجئ عامة مكتظة عشرات المرات يوميًا. من تستطيع تحاول أن تجد ملاذًا مؤقتًا لدى عائلة تقيم في مكان أبعد وتملك غرفة محمية في منزلها، لكن هذا الخيار ليس متاحًا للجميع، وقلوبنا مع من لا يملكنه.

قلوبنا كذلك مع الفلسطينيين في الضفة الغربية، الذين يواصلون تحمّل واقع من التطهير العرقي المستمر والعنف المتصاعد. والآن، تحت غطاء الحرب، تُفرض قيود إضافية على حركتهم عبر إغلاق الحواجز لساعات طويلة ومنع التنقل بين المدن. كما نخشى أن تضيع صرخاتهم وسط أصوات التهليل الصادرة عن المتطرفين في واشنطن والقدس.

سنواصل الوقوف إلى جانب بعضنا، خصوصًا في هذه الأوقات العصيبة. لم نستسلم يومًا — لا خلال جائحة كورونا، ولا في السابع من أكتوبر، ولا خلال الإبادة الجماعية التي تلته، ولا في الحرب الأولى غير الضرورية مع إيران. وعلى هذا، لن نستسلم الآن. هذا هو اليوم الثاني فقط للحرب، وقد كان الأمس مزلزلًا للجميع، لكننا منذ الصباح أعدنا تنظيم أنفسنا، تواصلنا مع بعضنا البعض، وحرصنا أن نتأكد أن الجميع يتدبّرن أمورهن قدر المستطاع.

في “هون مش فصحى” نواصل العمل رغم كل التحديات، ملتزمات بالحفاظ على مساحة داعمة وآمنة لمجتمع المتعلّمات — وخاصة في أوقات كهذه.

تحديثات بخصوص الدراسة:

• تستمر الدروس عبر الإنترنت كالمعتاد.

• جميع الدروس الوجاهية تنتقل مؤقتًا إلى “زوم” حتى إشعار آخر.

• تبدأ الدروس في موعدها المحدد، ما لم تضطر المعلمة في تلك اللحظة إلى التوجه إلى الملجأ.

• في حال انطلاق صفارة إنذار أثناء الدرس، يُوقَف الدرس مؤقتًا ويُستأنف عندما يصبح ذلك ممكنًا.

• جميع الدروس مسجّلة، بحيث يمكن استدراك ما فات في حال الغياب.

• أي درس يُلغى بسبب الظروف الراهنة سيتم تعويضه كالمعتاد.

نذكّركن بأن الفصل الدراسي القادم سيبدأ في 12 نيسان كما هو مخطط. نحن نحثّكن على التمسّك قدر الإمكان بإيقاع الحياة اليومية، والتسجيل في الدورات التي خططتن للالتحاق بها — حتى إن كانت وجاهية. مهما حدث حتى ذلك الحين — وكثير قد يحدث — سنجد حلولًا. نحن بحاجة إليكن معنا الآن، لنواصل التعليم والتعلّم والعمل.

نحن هنا، ونواصل المسير. لا نملك رفاهية الاستسلام، ونعلم أنكن لا تملكنها أيضًا. في الأيام المقبلة سنعمل على توفير مساحات مجتمعية نتشارك فيها العزاء والقوة.

قد يبدو أن الظلام يبتلع كل شيء، لكن روابطنا، واهتمامنا ببعضنا، والإرادة الإنسانية الدائمة للحرية والأمان، ستظل تحملنا إلى الأمام. سنواصل التعليم والتعلّم، سنواصل الكلام، وسنواصل بناء اللغة التي نحتاجها لنصنع واقعًا أفضل.

---

התעוררנו אתמול בבוקר שוב למציאות של מלחמה - מלחמה שהוטלה על כולנו בגלל גחמות של רודנים ובעלי הון, אנשים שעבורם אנחנו שיקול משני במקרה הטוב ומכשול במקרה הרע. עבור החברה היהודית בישראל, המלחמה הזו נתפסת לא פעם כמכת טבע - דבר שפשוט יש לקבל. כמעט אף אחד לא מעלה את השאלות הכל כך נחוצות: מה הן מטרות המלחמה הזאת? למה היא כה נחוצה? ואם היה כזה ניצחון "מזהיר" על איראן לפני פחות משנה - איך הגענו לכאן שוב?

האזרחים עצמם, כרגיל, הופקרו. שום לקח לא נלמד, כי אזרחיות אינן שיקול. גם המורות שלכן מנסות לנווט מציאות לא פשוטה של ריצה למקלטים ציבוריים צפופים עשרות פעמים ביום. מי שיכולה מנסה למצוא הפוגה אצל משפחה שגרה רחוק יותר ושיש לה מרחב מוגן בתוך הבית - ולא כולן יכולות, וליבנו איתן.

ליבנו גם עם הפלסטינים בגדה, שממשיכים לסבול מטיהור אתני מתמשך ומאלימות קיצונית. כעת, בחסות המלחמה, מוטלות על חופש התנועה שלהם מגבלות נוספות באמצעות סגירת מחסומים לשעות ארוכות ומניעת מעבר בין ערים ברחבי הגדה. החשש הוא שתוך קולות הצהלות מהמשוגעים בבית הלבן ובירושלים - איש לא ישמע את זעקתם.

נמשיך להיות אחת עם השנייה, בייחוד בזמנים קשים אלו. מעולם לא ויתרנו - לא בזמן המגפה, לא בשבעה באוקטובר, לא ברצח העם שקרה אחר כך, לא במלחמה המיותרת הראשונה מול איראן וגם לא עכשיו. זהו רק היום השני למלחמה, וכולנו טולטלנו מאוד אתמול, אך כבר הבוקר התארגנו, הושטנו יד זו לזו ווידאנו שכולן מסתדרות עד כמה שאפשר.

אנחנו ב"כאן זה לא אולפן" ממשיכות לעבוד למרות הקשיים, ופועלות לשמור על המרחב עבור קהילת הלומדות שלנו - דווקא בזמנים נוראיים אלו.

עדכון לגבי הלמידה:

• שיעורי האונליין יימשכו כרגיל.

• השיעורים בכיתות הפיזיות עוברים כעת לזום עד להודעה חדשה.

• השיעורים יתחילו בזמן, אלא אם המורה נאלצת באותו רגע להתפנות למקלט.

• במקרה של אזעקה במהלך שיעור - השיעור יושהה ויחודש כשניתן.

• כל השיעורים מוקלטים, כך שניתן להשלים במקרה של היעדרות.

• שיעור שיתבטל עקב הנסיבות - יושלם כנהוג.

להזכירכן, הסמסטר הבא נפתח ב-12 באפריל כמתוכנן. אנו מעודדות אתכן לשמור על שגרה ולהירשם לקורס שתכננתן - גם אם הוא קורס פיזי. לא משנה מה יקרה עד אז (והרבה יכול לקרות), אנחנו נמצא פתרון. אנחנו צריכות אתכן גם עכשיו - כדי להמשיך ללמד, ללמוד ולעבוד.

אנחנו כאן ואנחנו ממשיכות. אין לנו את הפריבילגיה לוותר, ואנחנו יודעות שגם לכן אין. בימים הקרובים נפעל לייצר מרחבים קהילתיים להתנחם ולהתחזק יחד.

זה אולי נדמה עכשיו שהחשיכה בלעה הכול, אבל הקשרים שלנו, האהבה שלנו והרצון האנושי הבלתי נגמר לחופש ולביטחון ימשיכו לשאת אותנו קדימה.

אנחנו ממשיכות ללמד וללמוד, ממשיכות לדבר ולרכוש מילים חדשות, כדי לבנות מציאות טובה יותר.